altı ay kış uykusu fikrini ayılara nasıl kaptırdık anlamak mümkün değil..

melaba okuyucu!

aylık dergi gibi oldum,

otuz günde bi anca yazabiliyorum artık.
nerde günde üç dört post yazıp
onu oku, bunu yap, buraya git diyen semmma
nerde şimdiki koalası boynuna yapışık semmma..
eygidimey.

 şimdi anne adaylarının içini rahatlatmak için
şunu söyleyerek başlayayım;
"kırkı çıksın düzelir" efsanesi gerçek.

he düzü tersinden daha mı iyi olur
orası tartışılır ama
bi düzene girdiği kesin.

beril hanfendinin kırkı çıktı.
bu sürecin ilk on gününü kalabalıkta, sürekli kucakta
geçirdiği için sonraki kısıma adapte olmakta biraz zorlandık.

uyku düzeni yeni oturuyo.
düzen dediysem öyle insan gibi bişey anlama okuyucu.
her üç saatte bir bi saat karnını doyurmak gazını çıkarmak,
yarım saat kucağında gezdirmek,
yarım saat uyutmak için direnmek ve onun mızırdanması
son bi saat de anneye kalan
evi topla-yemek yap-namaz kıl-
vaktin kalırsa yemek yemekle kendine çekidüzen vermek
veya uyumak arasında seçim yapabilirsin şeklinde geçen
sekiz periyoddan oluşuyo günümüz.

kırkımız çıkana kadar sadece
sabah beşle yedi arasında iki saat düzenli uykusu vardı.
sonrasında gün içinde beril ne zaman lütfederse
ben de o zaman kafamı bulduğum ilk düzlüğe koyup
biraz uyuyabiliyodum.

ama kırkımız çıkar çıkmaz sıpa biri cetvelle şekil vermiş gibi düzeldi.
akşam yatma sabah kalkma saatleri belli.
he bana uymuyo, ama napıcan işte ben ona uyuyorum.
ilerde bu özverililiklerimi gerekli zamanlarda
bak südümü helaletmem tehdidiyle söke söke geri almayı planlıyorum.

bu süreyi kendim için özetlemem gerekirse kısaca
oeskihaa limdeen eseryok şimm diiğ diyebilirim.

gözlerim kırmızı, saçım başım darmadağın.
arada bi eyeliner sürdüğümde aynaya bakıp
"pardon bayan tanışabilir miyiz" diyesim geliyo,
düşün o derece perişanım.

ama annelik insana çok katkıda bulunuyo okuyucu.
mesela tek elle yemek yapma, yeme, toplama, temizleme gibi
pek çok özellik kazanıyosun.

burdan aldığım engiiin biyoloji eğitiminin mimarı
sayın evrim hocam yavuzcuğuma seslenmek istiyorum;
evrim varsa anaların tek eli neden yok olmadı olm?
 zira çocuk tutabilecek şekilde sabitlenip işlevsiz hale gelmeliydi.

öyle çok birikmiş işim,
okunası kitabım, düzene sokulası ıvır zıvırım var ki
bugünden itibaren başlıyorum.
başlamak diyince bi aklıma geldi,
okulu da dondurdum ben tezi onuncu dönemde vercem sanırım.


liste yaptım kendime.
o yapılası, bu edilesi diye.
önümüzdeki üç gün berilin odası düzenlenesi mesela.

bi iki mail geldi odayı nası yaptın nerlerden ne aldın diye,
hepsini yazıcam inşallah.

ben şimdi geri döndüm, uu turbolu jet hızlısıyla burdayım ya
sen de geri dön ayda bi bakma okuyucu.
taam mı?

öperim :*

kendi ne kadarlık anne ki tavsiyesi ne olsun postu

gummornin okuyucu!

yavaş yavaş düzene giriyorum,

eskisi gibi yazmaya vaktim oluyo bak.

doğum sürecinde neler olduğuyla ilgili sorularına

hızlıca bi cevap vermeye çalışayım önce.

hamileliğin yedinci ayından itibaren başlayan

aman kordonu boynuna dolandı,

aman kilo kaybetti, soluna yat ye iç kıpırdama,

ha gayret sema 2.400 olunca rahatlicaz sıkıntılarından sonra

hanfendi kordonu falan bi kenara fırlatıp

3.180 gram doğdu.

annesi 13 kilo aldı,

doğumda 6, sonrasında 4 kilo verdi.

ister istemez veriyosun yani,

hamilelikte alınanlar seni korkutmasın.

eğer o süreci abartmazsan

bi ay geçmeden hepsini halledersin diye düşünüyorum.

doğum türkiye gazetesi hastanesinde oldu.

çok önyargılıydım, gitmek istemedim.

içimden "te nerde. inşallah evden oraya gitmeye çalışırken

yolda doğururum da" diye geçirmişliğim bile var.

ilk muayeneye bile "ıyy ne biçim de" diye diye gittim.

ama doktorum kendine aşık etti beni.

ben böyle nerde bi cool insan göreyim,

nerde bi çatır çatır doğru söyleyen,

ben söyliyim de gerisini sen düşün bakışı atan

ama bunu gerçekten iyi niyetle yapan insan göreyim

kafasını yutup midemde yaşatmak istiyorum.

işte doktorum figen ezen işler de böyle.

evin erkeğinin peşinden boynum içime göçmüş,

"öf ben de hiç buraya gelmek istememiştim"

"bi keresinde gelmiştim ne biçimdi"

"ben küçükken geldiydim gözüm bozuktu gözlük vermediler"

"ıy bebek ağlıyo" şeklindeki saçma sapan sitemlerle girdiğim ilk muayeneden

"olm ben var ya bunu yerim!

çok tatlı bee!" efektleriyle çıktım.

dicen ki hastaneyi niye sevmiyon.

böyle parklık bahçelik, bakımlı, mini mini binacıklı,

çalışan herkesin -istisnasız- güler yüzlü, sakin, saygılı olduğu,

bal dök yala kıvamında tertemiz bi hastane.

ama gel gör ki yamukluk bende.

ne zaman biri bana bişeye olan bağlılığından dolayı

bi dayatmada bulunsun, bişey yapalım desin,

o arada kimin ne istediğini değil

gelişigüzel alışkanlıkları falan hesaba katsın

benim beynim eriyo. isyan edesim geliyo,

allaşkına bi mantıklı sebepleri açıkla nolur diye başlıyorum.

he her durumda yine karşımdakinin istediği oluyo, o ayrı.

neyse şimdi bu postun konusu tavsiye niteliğiyse

sonuna kadar tavsiye ediyorum.

figen hanım -ki kendisine figenciiğiiim diyip bi sarılasım var-

kesinlikle normal doğum yanlısı.

belim kırık olmasına rağmen beni öyle güzel teşvik etti,

doğum sırasında "allahınızı severseniz beni öldürün ya sezaryene alııın" diye

defalarca yalvarmama rağmen

bana sakin sakin "bu saatten sonra olmaz canım o dediklerin"

diye sabırla anlattı ki,

milletin canının derdinde olduğu zamanlarında

ben kulak kabartıp o ne diyo diye dinledim.

aynı şekilde hastane personelinden doğum koçu ayşe hanım.

hastası oldum. çok şirin. keşke bizde yaşasa.

"ölücem sandığın an doğmuş olcak bak" diye ilk başta korkutsa da

"ölüyo muyum" dediğimde "ehehe yok bak doğdu" diye

berili huop diye kucağıma atan,

sonra hemen telefonuna sarılıp fotoğraf çeken,

ben doğumhanede ne olduğunu anlamaya çalışırken

"ben sana bunları whatsapptan atayım tamam mı" diyen

böyle de düşünceli bi insan.

sonra hemşireler, çalışan ablalar..

kaç hastanede sabah kahvaltı getiren abla

bebeğe baktığında okuyup üfleyip öyle çıkar?

benim için önemli şeyler bunlar,

tamam sağlıkla alakası yok ama..

doğumdan önce başta oğuzalpin annesi nesrin olmak üzere

çoğunuzu ilgiyle okudum.

kendime nasihat alayım dediğim cümlelerinizin altını çizdim.

şimdi sıra bende! laheyya!

ben hastaneye güle oynaya gittim.

enveri aradım, istersen işten çık doğum başlamış olabilir diye.

annem kuzenler halam falan panik ordusu halinde

neyi nası alsak da çıksak derdindeyken

ben alt kata kuzenime inip

"aylaynır var mı hacı?" diye sormakla meşguldüm.

neticede bi kere çekilecek fotoğraflar,

az eli yüzü düzgün olmakta fayda var.

suni sancı sanıldığı kadar korkunç bişey değil.

yani sancının normalini bilmediğim için kıyaslama yapamıyorum

baştan sona sancı serumu aldım ama

doğumdan önce çok kişiden

"ölmekten beter" yorumları almıştım.

e eh, yok öyle bişey.

doğum öncesinde pilates yapmanın faydası saymakla bitmez.

tabi karnındaki bebeği tehlikeye sokmayacak şekilde.

hastaneye bi sor,

eğer yoksa kendi pilates topunu götür.

sancıyı mümkün olduğunca ayakta çek.

yatmanın hiç faydası yok..

bi de yanında o sırada beline kuvvetlice baskı ve

masaj yapacak bi tanıdığın olsun.

halam vardı benim, yerlerde süründü allah razı olsun hakkını ödeyemem.

aklından "bana ne yapıyolar?" "şimdi nolucak" sorularını atmaya çalış.

en zor dakikalarda bile yanımdakilere

"ne yapacağınızı söylerseniz korkmam,

anlatın bileyim böylesi daha kötü" demekle meşguldüm.

doğum çok zor bişey değil,

sadece o anın şaşkınlığı, başına ne geleceğini bilememek,

arada kalbini kontrol etmek hala atıyo mu diye..

meryem otu var sonra,

inançlarına bağlıysan onu muhakkak temin et ve götür.

kolaylaştırdığına inanıyorum.

fotoğraf makinesini unutma.

bunun dışında doğum çantası için daha önce bi post yazmıştım zaten.

doğum sonrasına gelecek olursak..

çocuğuna göre değişir elbette ama

beril de dahil etraftan aldığım duyumlara göre

15. günden itibaren ufak ufak düzene giriyo bebek.

banyo yaptırırken kürek kemiklerinin arasını ovalarsan da

kirpi dikeni gibi avuç içi kadar bi alanda

siyah siyah dikenleri çıkmaya başlıyo.

uykuluk onların adı,

inanmayanı çok ama biz denedik,

babaannem de hepimizden çıkarmış zaten.

on on beş gün arasında dışarı doğru iyice çıkıyolar.

ben sonuncuları dün elimle çekip çıkardım,

azalmaya başladıkları günden beri de uykusu daha düzenli.

arada böyle kocakarı inanışlarım vardır.

ama dene, çıksın. içerde kalıp nolucak.

son olarak mama vermemek ve sallamamak konusunda

direnebildiğin kadar diren çocuğa karşı.

sessiz olun uyuyo cümlesi kurma bence,

sonra hep sessizlik gerekir.

her şarta alışsın, herkesin kokusunu alsın.

fanusta yetişen çocuk sevmiyorum ben,

bak mikrobiyoloğum da buna rağmen böyle.

ama herşeyden önemlisi, herkesin çocuğu kendine.

rabbim tüm isteyenlere evlat,

anne olma kabiliyeti, daha huzurlu bi aile ortamı,

yeterince sabır, kuvvet nasip etsin.

sabah yedide yazmaya başladığım post

an itibariyle son bulduğuna göre

beril hanıma da sükunet nasip etsin (:

öperim :*

bazen avcunun içindeki bi el; tutamadığın tüm ellerin özlemini giderirmiş okuyucu.

okuyucu, ben geldim!

hep ben geldim dediğimde bi dolu, bi fazla,

bi uzun uzun yazarak gelirdim ya;

bu sefer bildiğin iki kişi geldim.

beril sare de geldi.

-bi küçük terazi daha doğuramadım!-

uzun uzun yazamadım,

bırak bloğa girmeyi

bazen saçımı tarayacak zamanım olmadı.

maillere dönemedim, yorumlara bakamadım.

merak edip soranlara cevap veremedim.

ebet, her yeni anne gibi şaşkın ve yoğundum.

beni merak ettiğin için çok mutlu oldum ama,

dedim ki yanıbaşında olup sormayanlar utansın kızım

senin yüzünü görmediği halde kardeşi olduğun insanların var.

bakarsın ahirette komşu olursun, belli mi olur?

on dakikalık bi normal doğum sonrasında

çok üzmeden yormadan benim oldu beril sare.

insan sancıları sona ermiş, doğumun bittiğine inanamazken

etrafında onca ışık, onca insan, onca koşuşturma varken,

ne düşünürmüş onu öğrendim.

demek ki ölmemişim diyosun.

bedeninden henüz kopmamış, göbek bağı bile kesilmemiş bi bebek

haykırışlar içinde kucağına verildiğinde

ne söylersin onu öğrendim.

kime benziyooooğğ diye bağırıp tüm ameliyathaneyi kendine güldürüyosun.

yanında ailesi ve arkadaşları olmadan bunları tek başına yaşayanların

ne kadar şanssız olduklarını öğrendim.

binlerce kez şükürler olsun diyosun.

manevi yükümlülükleri almak istemeyenler için

artık üzülmemek gerektiğini öğrendim.

benim için daha önemli bişey var diyosun.

uykundan, yemenden içmenden, görünüşünden,

fikirlerinden daha önemli birinin varlığına alışmayı öğrendim.

o olmasaydı napardım diyosun.

anne olmayı öğrendim diyemem,

insan ne zaman ne şartlar sonrasında anne olur

onu bile tam olarak kestiremiyorum.

ama şu 20 gün içinde daha fazla sabretmeyi öğrendim.

iyi bi başlangıç sayılır dimi biraz bence?

dengem bozuldu, ebet.

 

 bi kere hayatımda hiç bu kadar uykusuz kalmamıştım okuyucu.

nerde uykusu bölündüğünde sinirden deliye dönen eski semmma,

nerde küçücük bi mırıldanmayla ayağa fırlayıp

anneciiiyyyiiim diye cikcikleyen şimdiki semmma..

seneler insanı kelebeğe dönüştürüyo azizim.

ruhum hiç bu kadar huzursuz olmamıştı.

yanındayken bile aman bişey olacak mı diye tetiktesin.

sonra bi insandan ayrılamamaya hiç bu kadar dayanamamıştım.

sarılık oldu sıpa, fototerapiye yatırdık.

böyle hemşireye verirken bi ağlamamak için

"ben bi su içiyim ya su ister misin anne" demeler,

sonra dayanamayıp ağlamalar,

bunu yazarken bile allam nolur bi daha olmasın diye gözlerin dolması..

allah kimseyi hiç bi şartta çocuğundan ayırmasın.

dinimiz amin.

karnımdayken kolaydı, doğum kolaydı,

alışmaya çalışmak kolaydı.

ama işin zor kısmı şimdi başlıyo.

uzun zamandır oturup düşünmüşlüğüm yoktu.

hayal kurmuşluğum, hesap yapmışlığım, ölçüp biçmişliğim..

ama şimdi yapılacak çok şey var okuyucu.

babasına benzesin diye dua ettiğin küçücük kara saçlı kızının

büyürken nasıl değiştiğini

ona hep sevgi dolu bakarak izlemek lazım.

fikirlerin çatıştığında kendini dayatmayı değil

dizginleyip dinlemeyi, anlamayı, belki değişmeyi öğrenmek lazım.

insanı yaşadığı yerden, sahip olduğu renkten değil

insan olduğu için sevmeyi göstermek lazım.

düzgün konuşmasa, yürümese, çok yiyip kilo almasa da olur.

düzgün davranmayı bildirmek lazım.

her sabah koynunda nefesini duyarak uyandığın için

şükrederek güne başlamayı bilmek lazım.

 sonra başka bi alemde sonsuz günlerinin olacağını anlatabilmek,

buna hazırlamak. ki en zoru..

her bebek annesinin meleği,

her anne bebeğinin.

ona annesinin kanatlarından daha sağlamlarını verebilmek lazım..