biri bana bi demet ortanca alıp müsrifliğime hayvan gibi şii yapsın.

iygeceler okuyucu!

daha iki senelik bile kendi evli değilken

evdeki fazla eşyanın haddi hesabı yok.

hesap demişken, nası vercem hesabını hiç bilmiyorum.

önce kütüphane yaptım bi odayı.

beriş doğunca rafları başka odaya taşıdım,

ama halısı malısı hep kaldı.

sonra mutfak perdelerimi her gördüğünde

"bu ney laan" diyen emberden ötürü

perdeleri değiştirmek zorunda kaldım.

aman da yeni gelin evi ağır olsun akıllarına uyup aldığım

fon perdeleri birer birer bazanın altına kaldırıp

onların yüzde biri fiyatına ikeadan falan aldığım fonları doldurdum eve.

sen sen ol okuyucu,

kendin ne istiyosan onu al.

çok güzel olmasa da oluyo, seni mutlu etsin yeter.

(yazar burda evliliğin temelini çözmüş olabilir.)

züccaciye dediğimiz anlamını bilmediğim gruba,

dolaplara sığmayan kap kacağa

henüz girmiyorum bile.

ben mutsuzken ya misafir ağırlıyorum, ya dolap stokluyorum,

ya da ev eşyası bakınıyorum deli gibi.

oysa git yirmi lira ver saçını kestir,

hadi elli lira ver ayakkabı al dimi.

yok.

illa müsriflik, ingilişhomu mudoyu zengin etmek olsun.

geçen hafta kuzenlere halı bakarken

yani amaç sırf onlara yardım etmekken

bi halıya aşık oldum.

ama nası bi halı..

ama nası bi halı.

ama nası bi halııığğ!

daha yepisyeni, ulttra kalite, ekstra zerafetli halılarım duruyo.

git kız git burdan dedim.

sonra aklımda kalıcağını biliyorum ya,

istedikleriyle hiç alakası olmamasına rağmen

aldırdım kuzenlerime iki tane.

bi bende olsuncu değilimdir.

onlara gittiğimde içim mi yansın,

üç günlük dünya bana zehir mi olsun,

parayı mezara mı götüreyim derken oturttum berişi halının üstüne.

"ağla kızım bunu istiyom diye" dedim.

halının kalitesinden anlıyo kerata.

miyavlayıp yuvarlandı,

"ayy" "zizii" falan diyip sarıldı.

abi sar bundan bi tane bana da dedim.

sonra sıra geldi odayı halıya göre değiştirmeye.

-yazar burda perdeleri iki ay önce aldığından bahsetmiyor.-

daha evde bile değilim, gitmeye aylar var.

bu sebeple o zamana kadar onlarca dekorasyon önerisini elden geçirebilirim diyip

halım harika mükemmel eşi benzeri olmayan ortancalardan

oluştuğu için, ortanca ve pastel temalı bi bakındım.

(bkz: temalı bakınmak)

euroflora'dan da demet demet ortanca siparişi verdikten sonra,

sıra geldi eylül beklemeye!

çok yapılası işler peşindeyim!

üç güne bi kanaviçe

konuya başlamadan önce şunu söylemek istiyorum ki sevgili okuyucu,

bloggera bloglovine girip

kahvemi alıp kim ne yazmış diye bakamayalı aylar oluyo.

nesrinin oğuzalpi bi yaşına girmiş mesela,

diğpciğimin ikinci kitabı çıkmış mı,

melek ablam, yağlı boyam, ay saymaya başlasam

bloglovin ana sayfandan kalabalık olcak.

niye yapamıyorum?

çinkit vaktim berili eğlendirmek, uyuduğu zamanlarda da

ay evin orasını mı önce toplasam burasını mı,

du bi çorba koyiyim de ondan sonra telaşıyla doluyo.

berilto zor bi bebe.

hayır ben prensipli, kararlı olsun dedim de

bunun ilk aylardan olması gerekmiyodu.

altıncı ayına kadar sürekli

-süreklinin tam manasıyla. ebet.-

kanguruda gezmek suretiyle belimi büktü, kamburumu çıkardı.

neyse ki yürütece terfi ettik de

omurgam insani sınırlara geri dönüyo.

yine de şöyle iki dakka duriyim,

bi bakıyim etrafta neler varmış çocuğu değil.

 sabah mesaisi yedide ayı kardeşle başlıyo,

sonra pepe. allahtan showdan sonra

trt çocukta da pepe başlıyo.

ben de güne başlamak için gereken enerjiyi on onbeş dakika

daha uzanarak toplayabiliyorum.

dursa asla tv izletme gibi bi derdim yok,

sonrasında gün içerisinde kapalı oluyo zaten.

uyku saatine denk gelirse bi ver fırına, o kadar.

ama çocuk durmuyo anacım.

nerden öğreniyo bilmiyorum,

ellerini tvye uzatıp ben açana kadar çığlık atıyo.

şu blogırın ses kaydetme özelliği olsa da dinlesen.

konu nerden nereye geldi tey tey.

 işşte tam olarak bu sebeplerden postun başlığı

üç güne bi kanaviçe.

yoğusa ben istemem mi her güne bi kanaviçe demeyi,

oov bugün de bak bu motifler bob rossdan diye övünmeyi.

ama üç günde bi tanesi anca bitiyo.

beril kangurudayken tepesinde bile işliyorum, düşün.

annem "aldı kızım anan kanaviçesini, saldır" tepkileriyle

berili bu süreçte tetiklemeye çalışıyo ama

el sanatına saygısı var benim çocumun.

ilk kanaviçe evin adamının, anasının, kızının olsun dedim.

fotoğraf makinesi babamın, ayıptır söylemesi über kaliteli de

o yüzden böyle delikleri falan ultra net çıkmış.

bundan sonrakileri telefondan çekeyim de

okuyucu beni çok zengin kaliteli sanmasın.

 tabi amaç ben bunu yaptım

ay ne de güzel olmuş dimi değil.

zira güzel de değil, bildiğin boş kanaviçe yani bi numarası yok.

rakam şablonları vericem, belki işine yarar.

üperim :*

bkz: hedik

gummornin okuyucu!

eskisi gibi bi kahve alayım da netbukun başına geçeyim döneminden

ay hazır vaktim varken lavabolara bi çamaşır suyu sıkayım,

yemeklikleri tezgaha hazırlayayım da

öyle bakınayım moduna geçen sıkıcı bi ev insanına

geçiş yaptığımdan

gummorninler bu saatlere sarkıyo tey tey.

butik pasta işinde olup

konseptlerden konsept beğenerek

parti standlarına katkılarda bulunduğumdan,

berilto doğmadan ilk on domgünü konsepti

"ay allam o günleri de göster" temennileri eşliğinde belliydi.

ama unuttuğum bi konu vardı,

diş buğdayı!

minik kontesin şefilleri akmaya, damakları kaşınmaya başladığında

babasına sordum bana parti için bi renk söylesene diye,

sarı dedi.

ya sarı diş buğdayına olmaz ki diyip canını sıkmak istemedim.

sanki olmaz desem üzülcekmiş gibi.

bazen böyle kendi kendime gereksiz düşünceliliklerim vardır.

renk olarak sarı ve gümüşü seçtim,

daldım pintereste.

tam bu sırada telefonum bozuldu,

galiba bana bi mesajı vardı evrenin ama

görmezden geldim.

işte sana sarı gri parti yapmak istersen diye

bi takım fikir şeysileri.

-her yurdum insanı en az bi kere

sarı gri parti yapmak istemiştir, ebet.-

bebek akıllı çıktı rıza baba!

melaba!

iki buçuk kişilik bi çiğdem ailenin

nası bu kadar çamaşırı çıkar anlamıyorum..

neyse konu bu değil.

başım fena halde belada okuyucu.

 daha üç buçuk aylık olmasına rağmen

yattığı anda geri kaldıralım diye

öksürme taklidi yapan bi kızım var..

kim öğretiyo bunları, nerden öğreniyo anlamıyorum.

hanginiz gösterdiyse söylesin, valla kızmicam.

bildiğin taklit yapıyo, dümenci.

babası geçen "kızım yuh senin bu yaptığını on yaşında çocuklar yapıyo"

diyince farkettim ki,

ay benimki çok zeki ya okumayı iki yaşında öğrendi demek yerine

acaba kafası hangi felfecirliğe çalışıyo diye düşüneceğim bi çocuğa sahibim.

bugün biraz lütfedip gün içinde uyumaya karar verince

havayı da güzel görünce temizliğe giriştim.

ne zamandır böyle büyük iş yapmıyomuşum ki

hemen ay azcık kahve yapsam da otursam diye söylenmeye başladım.

kahvemi yaptım, cutthroat kitchenı açtım,

vakit doldurmak için kaneviçeye geri dönmeye karar verdim.

berilto doğmadan önce,

kaneviçe kaplı çerçevelerimden kaneviçelerimi itinayla söküp

enverin "aa atma onlarla ne kadar uğraştın" demelerini dinlemeden

ben çerçeveleri beril için kullancam yaa diyip

içinde ne var ne yoksa çöpe yolladım.

şimdi utanmadan tekrar yapcam, ebet.

akşamları beril uyuyunca

şöyle bi fincan bitki çayı alıp

dizlerimi altıma toplayıp yarımşar saat kaneviçe dokusam,

ay ne hanım hanımcık hiç benim tarzım değil.

senle de şablonları paylaşayım,

sırayla gideyim istedim.

öperim :*

 

bi gün abajur firması açıcam da birilerinin bu ney lan demesinden korkuyorum..

buongiorno principessa!

naber?

istediğin şekilde bir abajur arayışının ne kadar zamana

ve en önemlisi ne kadar bulamayışa denk geldiğini geçenlerde anlatmıştım.

ben bulamadım, kendi abajurumu kendim yaptım.

sana da fikir olsun diye bi takım abajur du it yorselfleriyle karşındayım.

burdan buyron!